29.12.18

ΕΧΟΥΜΕ ΕΛΠΙΔΑ...



...Ἀδελφοί μου, ὁ Θεός δέν εἶναι εἰσαγγελέας, δέν κόβει κεφάλια. Εἶναι Πατέρας˙ καί Πατέρας σπλαγχνικός.
Γι’ αὐτό, μετά ἀπό τήν παράβασι, δίνει καί μιά παρηγοριά, καί μιά ἐλπίδα. Ἀφήνει μιά ἀχτίδα φωτός, ἕνα παραθυράκι νά ἀναπνέη ὁ ἄνθρωπος, νά μήν χαθῆ, νά μήν ἀφανισθῆ ἀπό προσώπου τῆς γῆς...
...Βλέπετε, ὁ πατέρας, μπορεῖ νά τιμωρήση τό παιδί, ἀλλά δέν θέλει νά τό ἀφανίση. Μπορεῖ νά παιδαγωγήση τό παιδί, ἀλλά θέλει νά τό ἀνορθώση, νά τό βοηθήση, νά τό στηρίξη. Καί ὁ Θεός δέν θέλει τήν ἀπώλεια τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου. Θέλει τήν διαπαιδαγώγησί του, θέλει τήν σωτηρία καί τήν λύτρωσί του. «Πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. β΄ 4)...
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

26.12.18

ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ


...Ἡ Σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, σήμερα. Τιμοῦμε τό σεπτό της πρόσωπο. Γι’ αὐτό, ἰδιαιτέρως, πρέπει σήμερα νά θυμηθοῦμε τήν γλυκειά μας Μητέρα.
Δέν εἶναι, βεβαίως, ἡ μοναδική ἑορτή πού εἶναι ἀφιερωμένη στήν Παναγία μας. Ἔχουμε πολλές ἑορτές τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἀλλά ἡ σημερινή ἑορτή εἶναι μετά ἀπό τό μέγιστο γεγονός τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου. Τήν τιμοῦμε. Τήν σεβόμαστε. Τήν ἀγαποῦμε. Καί γονατιστοί ἱκετεύουμε καί παρακαλοῦμε νά πρεσβεύη γιά ὅλους μας˙ γιά μᾶς, γιά τά παιδιά μας, γιά τήν οἰκογένειά μας, γιά τόν λαό μας, γιά τό Ἔθνος μας. Γιά τούς πονεμένους, γιά τούς θλιμμένους, γιά τούς ἀρρώστους, γιά τούς κατατρεγμένους, γιά τούς καθ’ οἱονδήποτε τρόπο βασανιζομένους ἀνθρώπους.
Ἐναποθέτουμε τά αἰτήματά μας στίς δικές της πρεσβεῖες, στήν δική της παρουσία, στήν δική της παρέμβασι στόν Υἱό της καί Θεό μας. Γι’ αὐτό, γιά νά τιμήσουμε τήν Παναγία μας καθιερώσαμε καί τήν σημερινή ἑορτή. 
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

25.12.18

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!


Ὁ Χριστός γεννήθηκε καί ἔφερε στήν ἀνθρωπότητα τήν εἰρήνη, τήν ἀγάπη, τήν ἀλήθεια, τήν δικαιοσύνη.
Ἐμεῖς ὅμως ἀπορρίψαμε τόν Χριστό. Ἀρνούμαστε νά Τόν ἀκολουθήσουμε. Τόν ἐξορίσαμε ἀπό τήν ζωή μας.
Φέτος τά Χριστούγεννα ἄς πάρουμε τήν ἀπόφαση νά ἀνοίξουμε τίς καρδιές μας στόν νεογέννητο Χριστό, γιά νά φέρει πάλι στήν πατρίδα μας, στήν ζωή μας, στήν οἰκογένειά μας τήν Ἀγάπη καί νά μᾶς ὁδηγήσει στό Φῶς Του.
Χριστός Ἐτέχθη!
Ἀληθῶς Ἐτέχθη!
Blogger


23.12.18

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!


Ἀνταλλάσσουμε εὐχές, δῶρα (ὅσοι ἀκόμη ἔχουν τήν οἰκονομική εὐχέρεια).
Στολίζουμε τίς πλατεῖες, τίς γειτονιές, τά καταστήματα, τά σπίτια. Δραπετεύουμε ἀπό τίς πόλεις πρός τά χωριά, τά χιονοδρομικά κέντρα, τό ἐξωτερικό, ἀκόμα καί πρός τήν Ἄπω Ἀνατολή (Χριστούγεννα σέ βουδιστική ἤ ἰνδουϊστική χώρα!).
Τά περισσότερα ἀπό αὐτά χωρίς Χριστό! Τά λεγόμενα, ἀπροκάλυπτα πιά, «ἐμπορικά χριστούγεννα».
Ὡστόσο, ὑπάρχουν καί τά... παραδοσιακά, χριστιανικά, Χριστούγεννα!
Δεντράκια, φάτνες, λαμπάκια, γλυκά, κάλλαντα, ἐκκλησιασμός, οἰκογενειακό χριστουγεννιάτικο τραπέζι... ἤ καί ἐπί τό ἐκκλησιαστικότερο: ἀστραφτερός διάκοσμος, λαμπρές στολές, χρυσοποίκιλτα ἄμφια, ἐκτενεῖς κωδωνοκρουσίες, μεγαλοπρεπεῖς ψαλμωδίες, βαρύγδουπα κηρύγματα γιά τήν ταπείνωση τοῦ Θείου Λυτρωτοῦ...
Βεβαίως, ὁ Θεός βλέπει τήν διάθεσή μας. Ἐμεῖς κρίνουμε ἐξωτερικά. Λέμε πολλές φορές ὅτι ὅλα αὐτά τά κάνουμε γιά τόν μεγάλο Βασιλιᾶ καί μπορεῖ ἔτσι νά εἶναι...
Προβληματιζόμαστε, ὡστόσο, καί ἀναρωτιόμαστε σέ ποιές ἀπό ὅλες αὐτές τίς ἐκδηλώσεις βρίσκεται πραγματικά τό Θεῖο Βρέφος τῆς Φάτνης καί σέ ποιές ἱκανοποιοῦμε ἁπλά τήν δική μας ματαιοδοξία... σέ ποιές βιώνουμε πραγματικά τόν ἐρχομό τοῦ Χριστοῦ στήν πολύπαθη γῆ μας, στήν πατρίδα μας, στήν οἰκογένειά μας, στήν ζωή μας, στήν καρδιά μας... καί σέ ποιές ἑορτάζουμε ἁπλῶς... ἐπετειακά τά Χριστούγεννα, τά ὁποῖα παρέρχονται γρήγορα ὅπως τόσες ἄλλες ἑορτές τοῦ χρόνου...
ΚΑΛΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!
Blogger

20.12.18

ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ο ΘΕΟΦΟΡΟΣ


Η Αγία μας Εκκλησία τιμά σήμερα τη μνήμη του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, επισκόπου Αντιοχείας. Το όνομα είναι δηλωτικό της μεγάλης πίστης του, αφού έφερε, είχε δηλαδή στην καρδιά και την ψυχή του, το Χριστό. Σύμφωνα με την παράδοση και με δεδομένο το γεγονός ότι ο Άγιος έζησε κατά τον 1ο αιώνα, το όνομα Θεοφόρος του δόθηκε από την Εκκλησία, γιατί αυτός ήταν το μικρό παιδί που σήκωσε στην αγκαλιά του ο Ιησούς, λέγοντας ότι όλοι πρέπει να γίνουμε αγαθοί όπως τα μικρά παιδιά.
Ο Άγιος Ιγνάτιος ανήκει στην ομάδα των λεγόμενων Αποστολικών Πατέρων, αφού υπήρξε αυτήκοος μαθητής των Αποστόλων. Γύρω στο 70 μ.Χ. έγινε επίσκοπος Αντιοχείας και διακρίθηκε ως φλογερός ποιμένας και συγγραφέας. Κατά το διωγμό του Τραϊανού συνελήφθη και οδηγήθηκε στη Ρώμη. Στις προσπάθειες των Χριστιανών για απαλλαγή του, αντιστάθηκε λέγοντας ότι θα ωφελήσει περισσότερο με το θάνατο παρά με τη ζωή του. Τελικά, ρίχτηκε στα θηρία και πέθανε μαρτυρικά στις 20 Δεκεμβρίου του 107 μ.Χ.
Ο Θεοφόρος Ιγνάτιος με τη ζωή, το έργο και το μαρτύριο του άφησε στην Εκκλησία σπουδαία κληρονομιά. Δίδαξε την αξία της σχέσεως του επισκόπου με τους πιστούς και τη σημασία του όρου «χριστιανός», αφού πρώτος τον χρησιμοποίησε στα συγγράμματά του.
Παραμένει μαρτυρία θαρραλέου και τολμηρού επισκόπου, που θυσιάζεται για το ποίμνιο και την πίστη του. Μετέδωσε την Παράδοση και την Παρακαταθήκη της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Για όλα αυτά, η προσφορά του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου είναι σπουδαία και σημαντική για την Εκκλησία και τους πιστούς.
www.diakonima.gr

16.12.18

ΛΑΕ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ...!


Λαέ τῆς Ἑλλάδος, λαέ τῆς Μακεδονίας στίς ἐπάλξεις!
Πούλησαν τήν Μακεδονία μας ὅσο-ὅσο! Τήν πούλησαν γιά μιά καρέκλα κυβερνητική.
Μά, δέν βάλαμε ἐμεῖς τήν ὑπογραφή μας! Εἶναι δυνατόν ἕνας ξένος νά πουλάει τήν γῆ μας; Οἱ τίτλοι, τά συμβόλαια μᾶς ἀνήκουν... Βεργίνα, Πέλλα, Ἀμφίπολη, Φίλιπποι, Στάγειρα, Θάσος... Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Ἀρναία, Νάουσα, Καστοριά, Ἅγιος Ἀχίλλειος... Χρειάζονται κι ἄλλες ἀποδείξεις;
Βεβαίως, δέν ὑπάρχει φραγμός στίς ἀτελείωτες πανοῦργες προσπάθειες λιγοστῶν φαύλων, πού ἀπεργάζονται τό ξεπούλημα τῆς Μακεδονίας μας.
Οἱ ἀριστερίζοντες πού μᾶς κυβερνοῦν ἐπιδίδονται στήν διαστροφή καί στήν διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας, στήν μεταστροφή τοῦ Ὄχι σέ Ναί, στήν ἀλλοίωση καί παραχάραξη τῆς ἱστορίας. Μέ τελευταῖο «μαργαριτάρι» διά στόματος πρωθυπουργοῦ ὅτι οἱ Μακεδονομάχοι ἀποτελοῦν φολκλόρ!
Ἔ, ὄχι! Ὅταν ὁ ἴδιος ὁ πρωθυπουργός ἀρνεῖται τήν ἱστορία μας καί εὐτελίζει τούς ἥρωες πού ἔχισαν τό αἷμα τους γιά τήν ἐλευθερία τῆς πατρίδος μας, τί νά περιμένουμε ἀπό τούς γειτόνους πού ὀρέγονται σάν πεινασμένα ὄρνεα τά ἅγια χώματά μας;
Σέ ποιόν θά ποῦμε πάλι «διαβάς εἰς Μακεδονίαν βοήθησον ἡμῖν» γιά νά μᾶς λυτρώσει ἀπό τούς σύγχρονους εἰδωλολάτρες, σκοταδιστές, ἐθνομηδενιστές καί προδότες; «Ἵλεως γενοῦ ἡμῖν» Κύριε καί προστάτεψε τήν Πατρίδα μας. Ἀμήν.
Blogger

8.12.18

 
ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΜΑΣ;
(ΓΥΝΑΙ, ΑΠΟΛΕΛΥΣΑΙ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΣΟΥ)


«και ιδού γυνή ην πνεύμα έχουσα ασθενείας έτη δέκα και οκτώ, και ην συγκύπτουσα και μη δυναμένη ανακύψαι εις το παντελές. Ιδών δε αυτήν ο Ιησούς είπεν αυτή . γύναι, απολέλυσαι της ασθενείας σου» (Λουκ. 13, 11-12)
«Στην συναγωγή βρισκόταν και μία γυναίκα, δεκαοκτώ χρόνια άρρωστη από δαιμονικό πνεύμα. Ήταν κυρτωμένη και δεν μπορούσε καθόλου να ισιώσει το σώμα της. Όταν την είδε ο Ιησούς της είπε: «Γυναίκα, απαλλάσσεσαι από την αρρώστια σου»

Οι άνθρωποι στην ζωή μας φορτωνόμαστε βάσανα και δυσκολίες. Αυτά έρχονται ως αποτέλεσμα επιλογών μας, επειδή εξαιτίας τους συναντούμε ή φέρνουμε ανθρώπους στην ζωή μας και η διαφορετικότητά μας, όπως κι αν αυτή εκφράζεται, στον χαρακτήρα, στις προτεραιότητες, στον τρόπο με τον οποίο εκφραζόμαστε, εργαζόμαστε, αγαπούμε, απορρίπτουμε, γεννά κατ’ ανάγκην κόπο. Αυτός έγκειται στο να πείσουμε, να επιβάλουμε, να εμπνεύσουμε, να εργαστούμε να πετύχουμε. Παράλληλα, υπάρχουν οι κόποι και τα βάσανα από σταυρούς ζωής, τους οποίους δεν έχουμε κατ’ ανάγκην επιλέξει. Μία αρρώστια, ο θάνατος στο οικείο περιβάλλον, η αποτυχία, η αδυναμία συνεννόησης αποτελούν όψεις που μας κάνουν να αισθανόμαστε δεμένοι με τα βάσανα στην ζωή μας. Βεβαίως, στις περισσότερες δυσκολίες δεν καμπτόμαστε, διότι μέσα μας πιστεύουμε ότι οι επιλογές μας θα μας δώσουν χαρά, θα μας κάνουν να εκπληρώσουμε όνειρα ζωής, διότι αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Αλλά και στα κατ’ ανάγκην βάσανα δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω, διότι είναι για μας ζήτημα επιβίωσης.
Η διαφορετικότητα συναντιέται στην ζωή με την προσαρμοστικότητα. Οι άνθρωποι , παρά τα βάσανά μας, προσπαθούμε να προσαρμοστούμε στις δυσκολίες μας. Προσαρμόζομαι σημαίνει αντέχω. Σημαίνει επιβιώνω. Παραθεωρώ την κριτική των άλλων. Κάποτε και τον οίκτο τους. Θέλω να ζήσω. Μέσα μου υπάρχει η ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει. Ότι θα απολυθώ εκ των βασάνων. Θα ξεκουραστώ. Ότι κάποιος θα με σώσει, είτε αυτός είναι εκ της πίστεως στον Θεό είτε εκ της επιστήμης, είτε κάποιος πλησίον μου θα μου δώσει συμβουλή που θα με βγάλει από τα αδιέξοδα ή θα σηκώσει τον σταυρό μου. Αλλιώς στα βάσανα μου απομένει η υπομονή. Η υπομονή είναι σημαντική μορφή προσαρμοστικότητας. Ιδίως στους αδύναμους.
Ο Χριστός, εισερχόμενος σε μία συναγωγή ημέρα Σαββάτου, συναντά μία συγκύπτουσα γυναίκα, κυρτωμένη επί δεκαοκτώ χρόνια. Είναι δεδομένο ότι για τα ιουδαϊκά μέτρα αυτή η γυναίκα ήταν αμαρτωλή. Είχε υποστεί τιμωρία από τον Θεό για κάποια αμαρτία της, την οποία πιθανότατα αυτή ήξερε. Οι άνθρωποι δεν έμπαιναν στον κόπο να συζητήσουν μαζί της. Το ότι την ανέχονταν στην συναγωγή πολύ της έπεφτε. Ένας αμαρτωλός κανονικά θα έπρεπε να μην κυκλοφορεί ανάμεσα στους ανθρώπους, για να μην μιάνει η διαφορετικότητα της κακής πνευματικής του κατάσταση τους «υγιείς». Η στάση του αρχισυνάγωγου μετά την θεραπεία της γυναίκας το μαρτυρεί. Ο Χριστός, γιατρεύοντας την γυναίκα το Σάββατο, κάνει όλο το οικοδόμημα της καθαρότητας και της υποκρισίας να καταρρέει. Γι’ αυτό και ο αρχισυνάγωγος σπεύδει να επικρίνει τον Χριστό για την ημέρα που έκανε το θαύμα, θέλοντας ουσιαστικά να Του αποδώσει δυνάμεις δαιμονικές.
Ο Χριστός όμως τονίζει ξεκάθαρα ότι η γυναίκα ήταν φυλακισμένη στην ασθένειά της. Ότι είχε ένα τέτοιο δέσιμο που δεν ήταν εξ αιτίας της δικής της κακής σχέσης με τον Θεό, της δικής της αμαρτίας, αλλά εξαιτίας της επήρειας του δαιμονικού πνεύματος, για το οποίο μόνο Εκείνος γνώριζε γιατί επί δεκαοκτώ έτη την ταλαιπωρούσε. Ο Χριστός «απολύει» την ασθένεια. Απολύει τον διάβολο, ο οποίος ταλαιπωρεί την γυναίκα. Μαζί του απολύει τις αντιλήψεις των ανθρώπων ότι κάθε αρρώστια είναι αποτέλεσμα θεοεγκατάλειψης για τις αμαρτίες μας. Μας υποδεικνύει ότι δεν πρέπει να βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα, ούτε να τα θεωρούμε όλα αυτονόητα. Ότι υπάρχει ένας παράγοντας ο οποίος ταλαιπωρεί τους ανθρώπους σκοτίζοντας τον νου τους, κάνοντάς τους να λυγίζουν εντός των βασάνων, ταλαιπωρώντας τους σωματικά και ψυχικά. Είναι συνδεδεμένος άμεσα με την φθορά της φύσης μας. Κάποτε και με την φθορά της προαίρεσής μας. Τι προηγείται και τι έπεται, τι έχει βαρύνουσα σημασία και τι όχι τόσο δεν μπορούμε και δεν πρέπει εύκολα να το συμπεραίνουμε. Οι ετικέτες μαρτυρούν έλλειμμα αγάπης.
Η γυναίκα επί δεκαοκτώ έτη προσαρμόστηκε στο βάσανο της κυρτώσεως, το οποίο συνοδευόταν από τον οίκτο ή και την υποτίμηση των ανθρώπων. Επέμεινε να εκκλησιάζεται στην συναγωγή, διότι δεν έχασε την πίστη της στον Θεό, ο Οποίος ήταν η ελπίδα της. Δεν γνωρίζουμε αν είχε αποκαρδιωθεί από τα βάσανά της. Γνωρίζουμε όμως ότι στην φυλακή τους δεν λύγισε. Και το πνεύμα της ασθενείας της απολύθηκε από τον Χριστό, όχι όμως και η πίστη της. Κλήθηκε να ξεκινήσει την ζωή της από την αρχή, με την χαρά ότι πλέον ήταν ελεύθερη. Αυτό μας δίνει ο Χριστός. Την νέα ταυτότητα της ελευθερίας, μέσα από την συνάντηση και την σχέση μαζί Του. Κλειδί η πίστη. Και τότε κάθε βάσανο, όσο επώδυνο κι αν είναι, διά της πίστεως γίνεται ανεκτό. Δεν προϋποθέτει τη φυσική προσαρμοστικότητα της επιβίωσης, αλλά την πνευματική καρποφορία της προσμονής του Χριστού.
Ας πάρουμε κουράγιο κι ελπίδα από το ότι ο Χριστός βλέπει. Δι’ Αυτού ας προσπαθήσουμε να αποφυλακιστούμε από τις φυλακές των επιλογών μας, όταν αυτές δεν έχουν αγάπη και είναι μόνο εγωκεντρικές. Και ας υπομείνουμε με την καρτερία της πίστης φυλακές που δεν γνωρίζουμε γιατί ο Θεός έχει επιτρέψει να εισέλθουμε σ’ αυτές. Το θέλημα του διαβόλου δεν θα επικρατήσει!
Π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός   

6.12.18

Απολυτίκιο Άγ. Νικολάου Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας - 6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ;


...Θέλεις νά εἶσαι Χριστιανός; Θέλεις νά εἶσαι παιδί τοῦ Θεοῦ; Θέλεις νά ἔχης ἀγάπη; Θέλεις νά ἔχης πίστι; Θέλεις νά ἔχης καθάριο βίο; Θέλεις νά εἶσαι ταπεινός; Θέλεις νά εἶσαι ἐλεήμων; Θέλεις νά εἶσαι συγχωρητικός; Ἄν θέλης, νά, λοιπόν! Αὐτήν τήν τσακισμένη μας, τήν νεκρωμένη μας θέλησι, νά τήν δώσουμε στόν Χριστό, νά τήν φέρουμε στόν Κύριό μας νά τήν ἀναστήση. Νά δυναμώση τό φρόνημά μας τό θρησκευτικό, γιατί τό κοσμικό φρόνημα νέκρωσε τό θεϊκό φρόνημα, καί σήμερα ὅλοι μας κινούμαστε, ἀδελφοί μου, σ’ ἕναν χῶρο καθαρῶς ὑλιστικό. Τί θά φᾶμε, τί θά πιοῦμε, ποῦ θά γλεντήσουμε, τί θά φορέσουμε, πῶς θά διασκεδάσουμε.
Ἄς ζητήσουμε ἀπό τόν Κύριο νά ἀναστήση τήν νεκρωμένη μας ὕπαρξι γιά μιά εἰλικρινῆ μετάνοια, γιά ἕναν ἀγῶνα πού θά ἐξασφαλίση τήν αἰώνιο ζωή, γιά τήν ὁποία εἴμαστε πλασμένοι. Ἀμήν. 
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

3.12.18

ΘΕΛΗΣΙΣ!

...Νεκρώθηκε ἡ θέλησίς μας, παράλυτη, νεκρή... Θέλουμε νά εἴμαστε καλοί. Θέλουμε νά εἴμαστε ἁγνοί. Θέλουμε νά εἴμαστε φιλαλήθεις. Θέλουμε νά εἴμαστε πιστοί. Θέλουμε νά εἴμαστε, ναί, ἐνάρετοι. Θέλουμε νά εἴμαστε ἄγγελοι. Θέλουμε νά εἴμαστε ἅγιοι. Ἀλλά δέν κάνουμε καμμία προσπάθεια. Νά, λοιπόν! Πρέπει νά ζητήσουμε ἀπό τόν Κύριό μας νά ἀναστήση τίς νεκρωμένες μας θελήσεις, ὥστε νά δυναμώσουμε. «Θέλω» σημαίνει μπορῶ, προχωρῶ, ἀγωνίζομαι, νικῶ καί στεφανοῦμαι. 
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος