28.2.19

ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ

Οι άνθρωποι αποκτούμε κακές συνήθειες, καθώς μεγαλώνουμε. Δεν είναι μόνο ο χαρακτήρας μας, που άλλους τους κάνει δυναμικούς και άλλους οκνηρούς, ή το οικογενειακό περιβάλλον, στο οποίο ενθαρρυνόμαστε να προχωρήσουμε με ή χωρίς κινητοποίηση των δυνάμεών μας. Είναι κυρίως ο πολιτισμός μας, ο οποίος μας ενθαρρύνει να αποκτούμε συνήθειες με σκοπό να εξαρτώμαστε από αυτές, αφού, χωρίς να μας είναι πραγματικά αναγκαίες, μας αρέσουν.
Είμαστε δέσμιοι των επιθυμιών μας σήμερα, μόνο που αυτές αποσκοπούν σε μία ευχαρίστηση που δεν είναι απαραίτητα συνδεδεμένη με την χαρά και γι᾽ αυτό δεν έχει διάρκεια. Έτσι, οι κακές συνήθειες έχουν να κάνουν με τη παρακολούθηση ταινιών και σειρών στο κινητό μας, με την συνεχή ανάρτηση ή τον σχολιασμό φωτογραφιών, με την άρνηση να προκρίνουμε την εργασία αντί των χόμπι μας, όπως αυτά βιώνονται μέσω της παρακολούθησης του ποδοσφαίρου και της ταύτισης της χαράς με την νίκη της ομάδας ή με το “στοίχημα”, με το να προτιμούμε τον καφέ και τα σχόλια για τους άλλους αντί της μελέτης ενός βιβλίου, με το κακής ποιότητας φαγητό, τα διαδικτυακά παιχνίδια, το τσιγάρο και το αλκοόλ.
Ειδικά, οι γονείς διαπιστώνουμε ότι τα παιδιά μας ξοδεύουν πολύτιμο χρόνο στο κινητό τους, αντί να είναι στα βιβλία και τις ασκήσεις τους, αρνούνται να κουραστούν για το σχολείο λίγο παραπάνω, θέλουν να βγαίνουν έξω με τις παρέες τους χωρίς να έχουν ολοκληρώσει τα διαβάσματά τους, ενώ και ο έρωτας γίνεται συνήθεια και όχι δίψα για μοίρασμα και ζωή. Την ίδια στιγμή, τα παιδιά διαπιστώνουν ότι οι γονείς είμαστε αφοσιωμένοι στην τηλεόραση ή τον υπολογιστή, ότι είμαστε δεμένοι με την εργασία μας πιο πολύ από ό,τι με εκείνα, ότι δεν αφήνουμε χρόνο ο ένας για τον άλλο, διότι προτιμούμε την ατομική ευχαρίστηση, τα ατομικά ενδιαφέροντα, παρά το να κάνουμε κάτι από κοινού και ότι συνεχώς επικαλούμαστε το “έτσι είμαι εγώ” και ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε, διότι “έχουμε δικαίωμα στα μικροπάθη μας”.
Οι κακές συνήθειες, όπως και οι καλές, είναι σήμα κατατεθέν του καθενός ανθρώπου. Όμως η απόφαση για παραίτηση από κάθε αυτοκριτική, η εγωκεντρική θεοποίησή τους, το να μην τις θυσιάζουμε δηλαδή για τίποτα, ακόμη κι αν η σχέση μας κινδυνεύει, ακόμη κι αν τα παιδιά μας βυθίζονται σε έναν κόσμο ιδιωτείας, σε έναν κόσμο μοναχικό, χωρίς σχέση μαζί μας, είναι αφετηρίες αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς. Οι κακές συνήθειες συνοδεύουν έναν άνθρωπο εγωκεντρικό. Τον χαρακτηρίζουν, δυσκολεύουν όμως την ζωή τόσο του ίδιου όσο και των δικών του. Γίνονται οδός ιδιορρυθμίας και, κάποτε, γεροντοκορισμού. Διότι δεν ζούμε σε εποχή ανεκτικότητας, αλλά ανταγωνισμού ποιος θα επικρατήσει διατηρώντας τις συνήθειες του στο όνομα όχι της αγάπης, αλλά των δικαιωμάτων.
Αφού δούμε τις δικές μας “κακές συνήθειες”, χρειάζεται να προσέξουμε και τις αντίστοιχες των παιδιών μας. Γνώμονας η αλήθεια, τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τους άλλους. Δύσκολα ξεριζώνονται οι κακές συνήθειες, ιδίως όταν έχουν γίνει πάθη. Ωστόσο, μπορεί να περιοριστεί η επίδρασή τους στον χαρακτήρα μας πρώτα με την καλή συνήθεια της προσευχής που πηγάζει από την πίστη στον Θεό, όπως επίσης και με την καλλιέργεια δημιουργικών τρόπων αξιοποίησης του χρόνου μας, ενθάρρυνση για παραγωγικό κόπο και υπέρβαση της πρόσκαιρης ευχαρίστησης, που γίνεται πάθος.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 27 Φεβρουαρίου 2019

27.2.19

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

...Πέρασε ἀπό τήν σκέψι κανενός ἀπό μᾶς τί θά γινόταν ἄν ἐνεργοποιοῦνταν ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ; Ὅμως, ὁ Θεός δέν θέλει τήν τιμωρία μας. Δέν εἶναι ἐκδικητής Θεός. Εἶναι Θεός τῆς ἀγάπης, τοῦ ἐλέους καί τῆς εὐσπλαγχνίας. Ὁ Θεός «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. β΄4). Ἄν ὅμως ἡ συνεχής προκλητική μας ζωή γίνη ἀφορμή νά ἄρη ἀπό τόν καθένα μας τό ἔλεος καί τήν εὐσπλαγχνία Του, καί ἐνεργοποιηθῆ ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, τότε «ἁμαρτωλοί, ποῦ φύγωμεν;».   
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

24.2.19

ΑΣΩΤΟΙ


Χρόνια πολλά σέ ὅλους τούς Ἀσώτους...
Σέ ὅλους ἐμᾶς πού σπαταλοῦμε τόν χρόνο μας ἄσκοπα.
Σέ ὅλους ἐμᾶς πού δαπανοῦμε τίς δυνάμεις μας ἄδικα.
Σέ ὅλους ἐμᾶς πού ἀναλισκόμαστε σέ περιττά λόγια.
Σέ ὅλους ἐμᾶς πού καταξοδεύουμε τά χρήματά μας σέ μάταια.
Σέ ὅλους ἐμᾶς πού ἀναλωνώμαστε σέ ἀνούσιες ἐνέργειες.
Σέ ὅλους ἐμᾶς πού φειδόμαστε καλῶν ἔργων.
Σέ ὅλους ἐμᾶς πού ἀδιαφοροῦμε γιά τόν πλησίον μας.
Σέ ὅλους ἐμᾶς πού ἀμελοῦμε τό ἔργο τῆς σωτηρίας μας.
Χρόνια μας πολλά!
Καί (ὥς) τοῦ χρόνου... καλή ἐπιστροφή στό σπίτι τοῦ Πατέρα!
 Blogger

22.2.19

ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ


Τό Τριώδιο εἶναι ἕνα ἀπό τά λατρευτικά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας. Περιέχει τροπάρια καί ὕμνους πού εἶναι γραμμένα μέ τά δάκρυα καί τό αἷμα τῆς καρδιᾶς ἐξαϋλωμένων ὑπάρξεων, πού ἔζησαν καί ἐπολιτεύθησαν σέ μιά μόνιμη κατάσταση χάριτος... Τό Τριώδιο εἶναι ἕνα ἀγγελικό σάλπισμα πού ἀπευθύνεται σέ ὅλους τούς πιστούς καί τούς καλεῖ εἰς ἐγρήγορση καί ἀφύπνιση: Χριστιανοί ἁρματωθῆτε! Χριστιανοί δράξατε τά ὅπλα τά πνευματικά! Καί ὅπλο ἰσχυρό εἶναι ἡ προσευχή. Ὥστε Τριώδιο σημαίνει: ἐγρήγορση πνευματική, νήψη ψυχῆς, περισυλλογή, προσευχή, ψυχική ἀνάταση, συνεχῆ διάλογο μέ τόν Θεό. Καί ἡ κρισιμότης τῶν καιρῶν ἐπιβάλλει ὑπέρ ποτέ τήν ἀσίγαστο προσευχή.
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

18.2.19

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΤΑΝΟΗΣΑΤΕ!

...Δέν ξέρω σέ τί μέρες προφητικές ζοῦμε, ἀλλά, ἐν πάσῃ περιπτώσει, αὐτό πού ἡ Ἐκκλησία μας φωνάζει καί διαλαλεῖ, διακηρύττει καί σαλπίζει ἀνά τά πέρατα τῆς οἰκουμένης εἶναι: «Ἄνθρωποι, μετανοήσατε! Ἐπιστρέψατε στό φῶς. Ζῆτε τήν ἀλήθεια. Ζῆτε κοντά στόν Θεό μέ ἀγάπη καί ὁμόνοια καί εἰρήνη». Καί ὁ κόσμος αὐτός θά ἀλλάξη, ὅταν ὁ καθένας ἀπό μᾶς ἀλλάξη τόν ἑαυτό του. 
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

14.2.19

ΟΙ ΕΝΤΟΛΕΣ


Οἱ ἐντολὲς ὑπάρχουν γιὰ δυὸ λόγους: Πρῶτον, γιὰ νὰ μᾶς ταπεινώνουν καί, δεύτερον, γιὰ νὰ μᾶς δείχνουν τὴν πορεία μας.
Πόσο ἀγώνα ἔχει μία ἐντολή! Πόση προσπάθεια! Εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ διαβάσουμε ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὴ Φιλοκαλία ἢ τὰ Ἀσκητικὰ τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ, νὰ νομίσουμε ὅτι τὸ καταλάβαμε καὶ νὰ αἰσθανθοῦμε ὅτι φτάσαμε σὲ μία δῆθεν «πνευματικὴ κατάσταση», ἀπὸ τὸ νὰ προσπαθήσουμε νὰ μὴν ποῦμε ἕνα ψέμα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀποκαλοῦμε συμβατικὰ ψέματα, ἢ ἀπὸ τὸ νὰ δεχθοῦμε τὸ παιδί μας ὅπως εἶναι, ἢ νὰ ἀνεχθοῦμε τοὺς γονεῖς μας ἢ ἀμοιβαῖα ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Βλέπουμε λοιπόν, ὅτι ὅταν προσπαθοῦμε νὰ τηρήσουμε τὶς ἐντολὲς δυσκολευόμαστε πολύ. Κι ἔτσι, ταπεινωνόμαστε ἐνώπιόν τους.
Οἱ ἐντολὲς ὅμως πέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι μᾶς ταπεινώνουν, λειτουργοῦν καὶ ὡς ὁδοδεῖκτες στὴν πορεία μας. Βλέπει κανεὶς πολλὲς φορὲς στοὺς ὀρεινοὺς δρόμους νὰ ὑπάρχουν στὰ δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ τῆς ἀσφάλτου, πάσσαλοι μὲ φθορίζουσα ὕλη πάνω τους, ὥστε νὰ δείχνουν τὸ δρόμο, ὅταν αὐτὸς καλύπτεται ἀπὸ τὰ χιόνια. Τὸ ἴδιο κάνουν κι οἱ ἐντολές· μᾶς δείχνουν ποῦ πορευόμαστε.
ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ κ.ΝΙΚΟΛΑΟΣ

13.2.19


Σας καταθέτω τέσσερις λέξεις:
θάλασσα, άνεμος, ήλιος, ελευθερία..
Έχουν ηλικία τριών χιλιάδων χρόνων..
Αυτή είναι η γλώσσα μου, αυτός είναι ο λαός μου...

~Οδ.Ελύτης





11.2.19

ΑΣΑΛΕΥΤΟΣ ΒΡΑΧΟΣ


Ὁ Μέγας Ναπολέων ἀπειλοῦσε κάποτε ὅτι θά λάβη μέτρα αὐστηρά ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνας ὅμως ἐκκλησιαστικός ἀντιπρόσωπος πού τόν ἄκουγε τοῦ ἀπήντησε: «Μή ματαιοπονῆτε, Μεγαλειότατε. Τήν Ἐκκλησία δέν μπορεῖτε νά τήν κάνετε κακό. Τό ἔργο αὐτό τό ἀναλάβαμε ἐμεῖς, οἱ κληρικοί μέ τήν ἀνάρμοστη συμπεριφορά μας. Ὅμως, τίποτε δέν κατωρθώσαμε μέχρι τώρα, διότι ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, ἀλλά θεῖο οἰκοδόμημα, θεμελειωμένο στόν βράχο τοῦ Γογλοθᾶ, γιά τό ὁποῖο ὁ Κύριος εἶπε: «καί πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς».
Ἀλήθεια, πόσοι διωγμοί δέν ξέσπασαν στήν Ἐκκλησία; Καί ὅμως ἡ Ἐκκλησία μένει ἄσειστος. Δέν ἔλειψε σέ ὅλους τούς καιρούς καί ἡ ἀνάξια ἐκπροσώπηση ἀπό κληρικούς καί χριστιανούς. Ὅλοι ἐμεῖς, πού ἀποτελοῦμε τήν Ἐκκλησία Του, μέ τήν ἀνάρμοστη συμπεριφορά μας, γκρεμίζουμε καί πολεμοῦμε ἔσωθεν τήν Ἐκκλησία.
Καί ὅμως ἡ Ἐκκλησία παραμένει, διά μέσου τῶν αἰώνων, οἰκοδόμημα ἀρραγές, πύργος ἄσειστος, πού δέν τό φθείρει οὔτε ὁ χρόνος, οὔτε ἡ ἀνάξια συμπεριφορά τῶν ἱερωμένων καί χριστιανῶν, οὔτε καί ἡ ἄγρια πολεμική τῶν ἐχθρῶν της. Συμβαίνει πάντα αὐτό πού λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος: «Ἡ Ἐκκλησία πολεμουμένη νικᾶ...ὑβριζομένη λαμπροτέρα καθίσταται˙ δέχεται τραύματα καί οὐ καταπίπτει, κλυδωνίζεται ἀλλ’ οὐ καταποντίζεται... παλαίει ἀλλ’ οὐχ ἡττᾶται».  
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

7.2.19

ΑΕΤΟΙ Ή ΣΑΛΙΓΚΑΡΟΙ;


«Εἰς τά ἄκρα τῶν ὀρέων ἀνέρχονται οἱ ἀετοί. Ἐνίοτε δέ καί οἱ σαλίγκαροι. Μέ τό σύρσιμο, τό γλύψιμο καί μέ τά κέρατά των».
Μᾶς λέει κάτι ὁ παραπάνω μῦθος;
Σέ κάθε ἐποχή ὑπῆρχαν καί ὑπάρχουν ἄνθρωποι, πού παίζουν τόν ἀπαίσιο αὐτό ρόλο. Κολακεύουν, δωροδοκοῦν, ἀλλάζουν χιλιάδες ρόλους, σάν χαμαιλέοντες καί ἐπιβιώνουν μέ κάθε καθεστώς. Συχνά ὁσφυοκάμπτες, φιλόφρονοι καιροσκόποι, σέρνονται καί χρησιμοποιοῦν κάθε θεμιτό ἤ ἀθέμιτο μέσο, ὥστε νά καταφέρουν νά ἀναρριχηθοῦν σέ διάφορα ἀξιώματα.
Ἄλλοτε ἐλίσσονται, αὐτοεπαινοῦνται ἤ χρηματίζονται, φεῦ (!) πωλοῦν καί τήν ψυχή τους ἀκόμη γιά νά ἐπιτύχουν τά φιλόδοξα σχέδιά τους.
Ἄς μισήσουμε τίς τακτικές αὐτές κι ἄς μιμηθοῦμε τούς ὑψηπέτες ἀετούς, πού προοδεύουν μέ τήν ἀξία τους. Ἄς γίνουμε σταυραετοί, ἀτρόμητοι, πιστοί στά ἑλληνορθόδοξα ἤθη μας κι ἄς παλέψουμε γιά μιά κοινωνία πού θά διέπεται ἀπό ἀξίες καί ἰδανικά, ὥστε νά γίνει πιό καθαρή, ἠθική, δίκαιη, ἀνθρώπινη.
 Blogger

4.2.19

Η ΚΑΜΠΑΝΑ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ

Οἱ ψαράδες τῶν παραλίμνιων χωριῶν στά παλιά χρόνια, ὅταν ἐπικρατοῦσε ὁμίχλη καί βρίσκονταν ἀνοιχτά τῆς λίμνης γιά ψάρεμα ἔχαναν τόν προσανατολισμό τους καί ἀδυνατοῦσαν νά ἐπιστρέψουν. Σέ τέτοιες περιπτώσεις οἱ ὑπόλοιποι κάτοικοι τῶν χωριῶν κτυποῦσαν τήν καμπάνα καί κατεύθυναν τίς βάρκες πρός τό μέρος τοῦ χωριοῦ. Ἔτσι ξανάβρισκαν τόν δρόμο τους.
Πόσοι ἄνθρωποι καί σήμερα δέν ταξιδεύουν στήν θάλασσα τῆς ζωῆς, μέσα σέ μιά πυχνή ὁμίχλη; Ἔχασαν τό πιστεύω τους, ἔχασαν καί τόν προσανατολισμό τους. Ταξιδεύουν χωρίς νά ξέρουν ἀπό ποῦ ξεκίνησαν καί ποῦ θά καταλήξουν. Μιά «καταχνιά» σκεπάζει τήν σκέψη τους καί ἕνα πυκνό σκοτάδι περιβάλλει τήν καρδιά τους. Ποιός γι’ αὐτούς θά κτυπήση τήν καμπάνα, νά τούς ἀφυπνίση καί νά τούς προσανατολίση; Ποιός θά κτυπήσει τήν καμπάνα τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά τούς βοηθήση νά βροῦν τόν δρόμο τους; Ἄν ἐσύ πού διαβάζεις αὐτές τίς γραμμές μπορεῖς, τότε γιάτί δέν τό κάνεις; Ἄν ἐσύ βρῆκες τόν δρόμο σου γιατί δέν κτυπᾶς τήν καμπάνα καί γιά τόν ἀδελφό σου, ποῦ ζῆ μέσα στήν ἀντάρα τῶν παθῶν καί τήν ὁμίχλη τῆς ἀπιστίας;
Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

1.2.19

ΛΟΓΙΑ...


Διαβάζουμε συχνὰ ἕνα βιβλίο, κάνουμε μία ὡραία συζήτηση, μιλᾶμε γιὰ τὸν πλατυσμὸ τῆς καρδιᾶς, γιὰ τὶς ἀναρριχήσεις τοῦ νοός, γιὰ τὶς πνευματικὲς ἀναβάσεις, καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο μᾶς διακόπτει ὁ ἄντρας ἢ, ἡ γυναίκα μας στὸ σπίτι, καὶ ἀντιδροῦμε μὲ ἔνταση καὶ ἐκνευρισμό. Τί ἔννοια ἔχουν τότε ὅλες αὐτὲς οἱ συζητήσεις;
Κρατᾶμε τὸ κομποσχοίνι στὸ χέρι, τηροῦμε ἴσως τὶς νηστεῖες ἐπειδὴ ἔτσι μάθαμε, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ τηρήσουμε τὶς ἐντολὲς τῆς ἀγάπης, τῆς ὑπομονῆς, καὶ τῆς ἀμοιβαίας ἀνοχῆς, τῆς συγχωρητικότητας, νοεῖται τὸ ἑξῆς φαινόμενο: Ἐνῶ ἐμφανιζόμαστε μὲ μία μοναχικοῦ χαρακτήρα παραδοσιακότητα εἴμαστε πολὺ σκληρόκαρδοι ἄνθρωποι. Αὐτὸ ποὺ μαλακώνει τὴν ψυχὴ σὰν σφυρὶ ποὺ τὴ χτυπάει, εἶναι οἱ ἐντολὲς καὶ ὁ ἀγώνας τους.
ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ