24.8.19

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


Δὲν εὑρίσκεται τόπος ὁποὺ νὰ λείπη ὁ Θεός. Πρέπει καὶ ἡμεῖς οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοί, ὅταν θέλωμεν νὰ κάμωμεν καμμίαν ἁμαρτίαν, νὰ στοχαζώμεθα ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε μέσα εἰς τὴν καρδίαν μας, εἶνε πανταχοῦ παρὼν καὶ μᾶς βλέπει· νὰ ἐντρεπώμεθα τοὺς Ἀγγέλους, τοὺς Ἁγίους, καὶ μάλιστα τὸν ἄγγελον, τὸν φύλακα τῆς ψυχῆς μας, ὁποὺ μᾶς βλέπει. Ἀπὸ ἕνα μικρὸν παιδίον ἐντρεπόμεθα, ὅταν θὰ κάμωμεν τὴν ἁμαρτίαν, καὶ πῶς νὰ μὴν ἐντρεπώμεθα ἀπὸ τόσους Ἁγίους καὶ Ἀγγέλους;

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ
www.nektarios.gr

18.8.19

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΗΓΕΤΗ...

H διαχρονική αδυναμία του εκάστοτε ηγέτη να αντιληφθεί τα επερχόμενα
Γράφει ο Χρήστος Α. Αποστολίδης, Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Είναι πράγματι γλυκιά η καρέκλα της εξουσίας. Η αίσθηση της υπεροχής που αυτή συνεπάγεται σε συνδυασμό με την ευρύτητα δράσεων και επιδραστικών παρεμβάσεων που προσδίδει στον κάτοχό της δημιουργούν μια ακλόνητη ψευδαίσθηση δικαιωματικής μονιμότητας που άπαντες υποχρεούνται να σέβονται και κανείς δεν δύναται να διανοηθεί να θέσει υπό αμφισβήτηση. Όταν μάλιστα η εξουσία έχει κατακτηθεί με συστηματική προσπάθεια άοκνης υπομονής, εύστροφες κινήσεις και αρκούντως πρωτότυπα και ευρηματικά αφηγήματα που πείθουν και σαγηνεύουν τους πολίτες έχει ιστορικά παρατηρηθεί ότι δύσκολα ο φορέας της μπορεί να συμβιβαστεί με το ενδεχόμενο της απώλειάς της.
Η βαθιά αντίληψη της κοινωνικής πραγματικότητας και η προσέγγιση της ενδόμυχα αληθινής βούλησης των «υπηκόων», εν τέλει καταλήγει να μην αποτελεί δεδομένη κατάκτηση για έναν ηγέτη, που επηρμένος από τις χαρισματικές σειρήνες της θέσης του αδυνατεί εν τοις πράγμασι να αντιληφθεί το επερχόμενο τέλος και την αναπόφευκτη εναλλαγή ρόλων, με έναν άλλον φαινομενικά εκλεκτό που ήρθε η σειρά του να ακολουθήσει το δικό του «υψηλό» πεπρωμένο, αισθανόμενος ευλογημένος και ακλόνητος.
Ο εκάστοτε ηγέτης οφείλει να εμπεδώσει εκ των προτέρων μέσα του την αντίληψη της προσωρινότητας και του δικαιολογημένα παροδικού μιας ιδιότητας που του επέτρεψαν κάποιοι άλλοι να βιώσει. Οφείλει να προετοιμάσει τον εαυτό του και το οικογενειακό του περιβάλλον για επιστροφή σε μια κανονική και συνηθισμένη ζωή, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, που είναι θέμα χρόνου κάποια στιγμή να σβήσουν και να απομακρυνθούν αναζητώντας το επόμενο «θύμα» τους.
Διαφορετικά τον κατακλύζει ο φόβος και η διάχυτη ανασφάλεια μπροστά στα δυσάρεστα επερχόμενα με κίνδυνο να διαγραφούν τα όποια θετικά και ωφέλιμα της μικρής ή μεγάλης θητείας του και μοιραία να μετατραπεί σε μια τυπική υποσημείωση που αναγκαστικά πρέπει να καταγράψει ο ιστορικός του μέλλοντος.
https://thesstoday.gr

15.8.19

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΘΕΟΤΟΚΟΦΡΟΥΡΗΤΑ!


Ὦ Παρθένε θεία καὶ τώρα οὐρανία, πῶς νὰ περιγράψω ὅλα σου τὰ προσόντα; Πῶς νὰ σὲ δοξάσω, τὸ θησαυρὸ τῆς δόξας; Ἐσένα καὶ ἡ μνήμη μόνο ἁγιάζει αὐτὸν ποὺ τὴν χρησιμοποιεῖ.
Μετάδωσε πλούσια λοιπὸν τὰ χαρίσματά σου στὸ λαό σου, Δέσποινα, δῶσε τὴ λύση τῶν δεινῶν μας, μετάτρεψε ὅλα πρὸς τὸ καλύτερο μὲ τὴ δύναμή σου, δίδοντας τὴ χάρη σου γιὰ νὰ δοξάζουμε τὸ προαιώνιο Λόγο ποὺ σαρκώθηκε ἀπὸ σένα γιὰ μᾶς μαζὶ με τὸν ἄναρχο Πατέρα καὶ τὸ ζωοποιὸ Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνες. Γένοιτο....

13.8.19


8.8.19

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ...


Ἄν διαβάζαμε τό Εὐαγγέλιο, θά εἶχε ἀλλάξει ὁ κόσμος, θά ἦταν διαφορετική ἡ πατρίδα μας, θά ἦταν διαφορετικές οἱ καρδιές μας, θά ἦταν ὁ χῶρος αὐτός πού λέγεται Ἑλλάς, θά ἦταν μιά γωνιά τοῦ Παραδείσου...
...Ἡ ψυχή μας, ἀδέλφια μου, ἔχει ἀνάγκη. Ὅταν πεινάη ἡ ψυχή μας, πρέπει νά τήν τρέφουμε. Ὅταν διψάη, πρέπει νά τήν δροσίζουμε. Ὅταν τραυματίζεται ἡ ψυχή μας, πρέπει νά τήν θεραπεύουμε. Ὅταν λερώνεται ἡ ψυχή μας, πρέπει νά τήν καθαρίζουμε. Καί ὅταν ἡ ψυχή μας χάση τόν Θεό της, τότε πρέπει νά τῆς Τόν δίνουμε.
π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

5.8.19

1.8.19

ΟΤΑΝ ΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΣΟΦΟΙ...

Διογένη! Αν μάθαινες να μην είσαι ανυπότακτος κι αν κολάκευες λιγάκι τον άρχοντα, δεν θα ήσουν αναγκασμένος… να τρως συνέχεια φακές».
Ο Διογένης σταμάτησε να τρώει, σήκωσε το βλέμμα και κοιτάζοντας στα μάτια τον πλούσιο συνομιλητή του αποκρίθηκε: «Φουκαρά αδερφέ μου! Αν μάθαινες να τρως λίγες φακές, δεν θα ήσουν αναγκασμένος να υπακούς και να κολακεύεις συνεχώς τον άρχοντα»!